Słowa kluczowe: naturalne substancje czynne, wyciągi roślinne, rumianek

Medycyna naturalna w dwudziestym pierwszym wieku budzi tyle samo sympatii, co zastrzeżeń. Jedni wychwalają jej działanie, zwracając uwagę na wielowiekową tradycję zielarstwa, inni zarzucają niejednoznaczność wynikającą z niejednorodnego składu stosowanych wyciągów. Aby pogodzić oba poglądy, ludzie nauki przypuścili atak na substancje pozyskiwane z naturalnych źródeł i wzięli pod lupę wielu faworytów ziołolecznictwa. Jednym z nich stał się wyciąg z rumianku pospolitego (Matricaria recutita (L.) Rauschert, syn.: Chamomilla recutita L.).
O korzystnym działaniu tego surowca napisano wiele i wielu stosuje go jako panaceum nawet dziś. Dość powiedzieć, że olejek eteryczny pozyskany z tej rośliny ma szerokie spektrum działania zarówno w medycynie jak i kosmetyce. Wzorem Hipokratesa, kolejni medycy zalecali picie naparów z rumianku w przypadkach nieżytu układu pokarmowego i różnorodnych stanach zapalnych, zaś okłady przynosiły ulgę podrażnionej, poparzonej lub zniszczonej skórze. Jednak o prawdziwych walorach tej rośliny powinien świadczyć fakt, że produkty z rumianku  znalazły się niemal w każdej Farmakopei na świecie, począwszy od roku 1882 i obejmują między innymi wyciągi z kwiatów oraz olejek eteryczny z rumianku pospolitego (Chamomilla recutita L.) oraz rumianku rzymskiego (Chamaemelum nobile L.). [Franke, 2005]
Mając na uwadze pełną gamę właściwości tego olejku, warto przyjrzeć się bliżej jego składowi i znaleźć prawdziwych autorów tego sukcesu.